Showing posts with label siri whiskers. Show all posts
Showing posts with label siri whiskers. Show all posts

Sunday, 10 July 2011

TOPENG


Dia memang hitam penuh. Kecuali kawasan mulut dia yang putih. Itu buat dia nampak macam pakai topeng. Jadi, namanya topeng. Dia bukan asal sini *baca rumah aku*. Tiba-tiba aje dia muncul satu hari. Waktu itu, dia kurus. Takutkan orang. Tapi lama-lama, lepas berkilo whiskers yang dia telan. Dia dah mesra. Dah berani masuk dalam rumah. Dah berani raba-raba. Dah berani buat semua. Satu benda yang dia masih tak pandai buat. Dia tak pandai tunduk kepala bila jalan bawah kerusi dapur. Setiap kali mesti dia terhantuk. Dan dia mesti bertafakur untuk beberapa minit selepas itu. Topeng memang kelakar. Orang lain *baca kucing lain* suka kalau kita raba bahagan depan leher. Tapi topeng suka kalau kita raba belakang leher. Dan dia akan dongakkan kepala sampai 180 darjah. Jadi tak faham kenapa orang sanggup buang kucing bergaya begitu. Takpelah topeng. Duduklah kat sini. Jangan buang air besar merata sudah.



Tuan dia yang buang dia memang manusia yang pakai topeng. Topeng huduh.

Friday, 3 June 2011

Jangan cakar aku lagi


Satu mak pesan. Jangan bodohkan diri sendiri. Pendek tak panjang. Tapi saya yakin saya akan selamat kalau saya pegang empat patah yang keluar dari mulut Puan Zarimah itu. Jadi saya tarik balik niat saya mahu buat kot dari bulu kucing. Kamu selamat buat kala ini poktam.

Thursday, 17 March 2011

Baliklah dan raba saya lagi


Lepas kamu pergi, ada lapan peraba baru kat rumah ini. Tapi saya tetap ingat kamu sebab kamulah yang pertama suka meraba saya. Ada satu peraba ni betul-betul macam kamu. Gelap. Nakal. Aktif. Tapi dia bukan kamu. Black, kamu ada 8 ekor adik sekarang. Jangan bimbang sebab saya tetap sayang kamu nombor satu. Sebab kamu yang buat saya mula jatuh sayang kat kucing. Saya masih berharap kamu akan pulang satu hari nanti. Saya tunggu.

Thursday, 6 January 2011

Dia yang dah tak meraba


Saya minta maaf kalau awak terasa. Saya bukan benci awak, saya cuma segan. Saya tak tahu yang awak ni sensitif. Saya ingatkan awak ni kasar sebab awak hitam. Baiklah, lepas ni awak boleh raba saya. Awak boleh terus gesel-gesel kat kaki saya. Saya takkan marah awak lagi asalkan awak balik. Black, saya rindu nak dengar meow-meow suara nyaring awak. Saya rindu nak tengok Puan Zarimah belai awak. Sungguh, saya rindu. Yang pasti, saya tak sangka saya akan ada rasa sayang kat kucing. Blackie, kamu memang istimewa!

Wednesday, 29 December 2010

Dia yang suka meraba

Saya tak pernah ingat berkenalan dengan dia. Saya pun tak ingat bila kami mula berkawan. Saya tak pernah bagi izin untuk dia duduk dekat-dekat rapat-rapat dengan saya. Saya bukan benci dia. Saya cuma tak suka bila dia meraba-raba saya. Saya dah puas nasihatkan dia. Tapi dia tak pernah nak dengar. Dia cuma cakap meow-meow jer. Blackie, kalau kamu dengar, saya takut dengan kuku dan taring kamu. Tolonglah jangan hiraukan saya. Saya hanya boleh belai kamu bila kamu sudah tidur. Saya janji akan bagi kamu whiskers setiap 2 jam kalau kamu janji takkan jilat saya lagi. Satu lagi, saya harap kamu takkan jadi kucing dewasa!